Strona Główna · Pliki do pobrania · Linki · Szukaj · Kontakt · Kancelaria · Nabożeństwa · Galeria 16-12-2017 04:17

O parafii
Ogłoszenia parafialne
Cmentarz parafialny

Historia
Nasz Patron

Duszpasterze
Pracownicy
Ministranci
Katecheci

Nowa Ewangelizacja
Oaza
Koło Żywego Różańca
Akcja Katolicka

Schola
Chór
Zespół

Kurs Przedmalżeński
Adopcja Serca
Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
Duszpasterze
Duszpasterze parafii św. Wojciecha w Raciążu


Księża obecnie pełniący posługę w parafii:

Proboszcz

ks. mgr Wiesław Kosiński
Kontakt:
Adres: ul. Wolności 14, 09-140 Raciąż
telefon: (0-23) 679-10-06




Wikariusze:

ks. mgr Rafał Kabelis
ul. Wolności 26, 09-140 Raciąż
telefon: (0-23) 679-10-15



ks. mgr Wojciech Nikodymczuk
ul. Wolności 26, 09-140 Raciąż
telefon: (0-23) 679-21-25







Życiorysy Księży Proboszczów, których portrety wiszą w zakrystii

Ks. Franciszek Strzałkowski (1808-1880) Urodził się 28 listopada 1808 r. we wsi Jankowo w parafii Sumin. Do seminarium duchownego w Płocku został przyjęty 10 września 1830 r. Wyższe święcenia przyjął z rąk biskupa K. Plejewskiego, subdiakonat 18 lipca 1833 r., diakonat 21 lipca, zaś kapłaństwo 25 lipca 1833 r. Pracę kapłańską rozpoczął na wikariacie w parafii św. Bartłomieja w Płocku. W 1838 r. przeniesiony na wikariat w katedrze, był nadto spowiednikiem alumnów płockiego seminarium. Obowiązki te pełnił do 1841 r.

20 stycznia 1839 roku wygłosił w katedrze płockiej kazanie religijne i patriotyczne uznane przez władze rosyjskie za fanatyczne i podburzające. Naczelnik gubernii płockiej postanowił usunąć księdza z zajmowanego stanowiska, zabronić mu miewania kazań i oddać go pod nadzór policyjny.

Samodzielną placówkę otrzymał w 1842 roku jako administrator w Raciążu. Dbał o wystrój świątyni parafialnej, swoim kosztem, w prezbiterium sprawił marmurową posadzkę, a przed wielkim ołtarzem metalowe balaski.

W 1848 r. ks. Strzałkowski naraził się władzom rosyjskim za ochrzczenie dwóch córek Ignacego Fonina – prawosławnego. Sprawę skierowano do sądu i wydano wyrok skazujący. Namiestnik Królestwa Polskiego skazał księdza Franciszka na pokutę do klasztoru w Oborach. Kiedy przewożono go do klasztoru, proboszcz uprosił policjanta, żaby na chwilę obaj wstąpili do kościoła. Wtedy ks. Strzałkowski ubrał się w szaty liturgiczne, odprawił Mszę św. i wygłosił podburzające kazanie. Za to i za inne działania przeciw władzom rosyjskim zamknięto księdza w klasztorze pod nadzorem policyjnym. Zwolniono go w 1873 roku, ale nadal przebywał pod nadzorem policyjnym i mieszkał w Płocku w budynku poreformackim jako emeryt.

Zmarł w Warszawie 26 lutego 1880 roku. Żył 72 lata, w tym 47 lat w kapłaństwie.


Ks. Roch Filochowski (1838-1896) Urodził się 16 sierpnia 1838 roku we wsi Choromany Wielkie w parafii Piski. W latach 1853-1858 chodził do szkół w Łomży. W 1858 roku wstąpił do seminarium duchownego w Pułtusku, z którego przeniósł się w 1860 r. do Akademii Duchownej w Warszawie. Studia ukończył w 1864 roku ze stopniem kandydata teologii. Święcenia kapłańskie otrzymał 29 września 1861 r.

Pracę kapłańską rozpoczął jako sekretarz w konsystorzu płockim i kapelan biskupa W. Popiela. Przez jakiś czas pełnił też obowiązki kapelana miejscowego więzienia. Od 1865 do 1874 r. był prorektorem w seminarium duchownym w Płocku, a od 1869 r. jednocześnie wiceregensem. Wykładał teologię dogmatyczną, wymowę, katechetykę, geografię i stylistykę. W konsystorzu sprawował także urząd cenzora i egzaminatora prosynodalnego. Jako kapelan biskupa Popiela towarzyszył mu podczas wizytacji pasterskich i głosił kazania o trzeźwości prostym i zrozumiałym językiem.

W 1874 roku przeprowadzone przez władze rosyjskie śledztwo wykazało, że ks. Filochowski jako profesor seminarium szerzył założone w Płocku Bractwo Serca Jezusowego. Dlatego generał gubernator 4 czerwca 1874 r. zażądał od biskupa W. Popiela, aby zwolnił ks. Filochowskiego ze stanowiska wicerektora i profesora tamtejszego seminarium. Biskup zmuszony do tego się zastosował i przedstawił go na probostwo w Raciążu.

W latach 1874-1877 ks. Roch był proboszczem w Raciążu, gdzie rozpoczął budowę murowanego kościoła parafialnego. Był gorliwym kapłanem, wybitnym kaznodzieją, autorem wielu prac o tematyce religijnej i licznych artykułów. Najczęściej umieszczał je w Przeglądzie Katolickim. Był także autorem katechizmu, na którym wychowało się wiele pokoleń.

Po przejściu biskupa W. Popiela do Włocławka, ks. Filochowski przeniósł się do diecezji kujawsko-kaliskiej, a następnie w 1883 r. do Warszawy i otrzymał tam kanonię archidiakona. Pełnił w Warszawie obowiązki sędziego miejscowego konsystorza.

Zmarł nagle 21 stycznia 1896 r. w Piskach. Pochowany został na miejscowym cmentarzu. Żył lat 58, w tym 35 w kapłaństwie.


Ks. Gracjan Marcin Rzewuski (1867-1874) Urodził się 11 listopada 1827 roku w Skolimowie. Początkowo uczył się w domu rodzinnym, natomiast w 1837 roku oddany został do szkół w Siedlcach. Czując głos powołania do kapłaństwa, skierował swoje kroki do seminarium księży misjonarzy św. Wincentego a Paulo w Warszawie. Jako alumn seminarium księży misjonarzy, 6 czerwca 1847 roku otrzymał tonsurę i mniejsze święcenia od Walentego Macieja Bończy-Tomaszewskiego, biskupa kujawskiego. Przeniósł się do seminarium janowskiego, gdzie 23 stycznia 1848 r. otrzymał święcenia subdiakonatu z rąk Franciszka Ignacego na Lewinie Lewińskiego, sufragana podlaskiego. Od tego też hierarchy w katedrze janowskiej otrzymał 25 maja 1850 roku diakonat, a 30 listopada tegoż roku święcenia kapłańskie.

Po święceniach kapłańskich przez jakiś czas był nauczycielem u hrabiów Łubieńskich w Kolnie, potem u Popielów w Turny. Tam zaprzyjaźnił się z ks. Wincentym Popielem, profesorem seminarium w Kielcach i pod jego wpływem podjął pracę prefekta szkoły powiatowej w Pińczowie w latach 1853-1855. Od września 1855 roku ks. Rzewuski podjął obowiązki wykładowcy historii kościelnej, patrologii, łaciny i ceremonii w Seminarium Duchownym w Kielcach. Na prośbę biskupa podlaskiego Beniamina Szymańskiego powrócił do diecezji janowskiej i został zatrudniony w tamtejszym seminarium. W lipcu 1857 został rektorem tego seminarium.

18 listopada 1858 roku ze względu na stan zdrowia odwołany z pełnionego urzędu i mianowany proboszczem i dziekanem w Liwie. Na probostwie w Liwie pracował przez 6 lat. Po sześciu latach pracy w Liwie, gdy rząd carski zgodził się, aby biskupem płockim został ówczesny rektor Akademii Duchownej w Warszawie, ks. Wincenty Popiel, dla ks. Gracjana otworzyły się możliwości pracy. Inkardynowany do diecezji płockiej 19 marca 1864 roku obdarzony został przez biskupa Popiela kanonią katedralną. Biskup Popiel zaangażował ks. Rzewuskiego jako profesora seminarium. Uczył teologii moralnej i pastoralnej, filozofii, łaciny oraz ceremonii. Często towarzyszył biskupowi podczas wizytacji różnych parafii. W 1867 roku przeniesiono seminarium duchowne z budynków pobenedyktyńskich przy katedrze do budynków poklasztornych ojców reformatów i biskup Popiel mianował ks. Gracjana Rzewuskiego rektorem Seminarium Duchownego w Płocku. Na stanowisku regensa ks. Gracjan pełnił swe obowiązki przez 8 lat, to jest do 1874 roku. Władze carskie zarzuciły ks. Gracjanowi skrajny fanatyzm religijny z racji na szerzenie kultu Serca pana Jezusa oraz obronę kapucynów w Zakroczymiu.

Władze carskie zgodziły się na objęcie przez ks. Rzewuskiego probostwa w Raciążu. Kontynuował budowę kościoła rozpoczętą przez swojego przyjaciela, ks. Rocha Filochowskiego. Przy budowie kościoła zaznał wiele trudności, przykrości i zgryzot. Z radością przeżywał konsekrację świątyni w 1886 roku, dokonaną przez biskupa Henryka Kossowskiego. Należał do współpracowników Encyklopedii Kościelnej. Ułożył i wydał Katechizm większy i Katechizm mniejszy.

Po krótkiej chorobie zmarł w Raciążu na atak serca 7 marca 1897 roku, mając 70 lat, w tym 47 lat w kapłaństwie.


Ks. Ludomir Dunin-Wolski (1839-1924) Urodził się 7 kwietnia 1839 roku w Płocku. Od 1849 r. kształcił się w gimnazjum płockim, potem prywatnie pobierał lekcje języka łacińskiego. W 1857 r. wstąpił do seminarium duchownego w Płocku, następnie kontynuował studia w Akademii Duchownej w Warszawie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1862 r.

Pracę kapłańską rozpoczął na wikariacie i prefekturze w Lipnie. Angażował się w ruch niepodległościowy, za co władze carskie w 1864 r. usunęły go jako nauczyciela religii ze szkoły i pełnił tylko obowiązki wikariusza.

Przez kilka miesięcy w 1874 r. pełnił obowiązki wikariusza w Wyszogrodzie.

Samodzielną placówkę otrzymał w 1875 r. jako administrator w Skołatowie, przez jakiś czas pełnił też obowiązki wicedziekana dekanatu płońskiego. Przy wydatnej pomocy parafian zbudował nowy, drewniany kościół, naprawił dzwonnicę, odnowił plebanię, wystawił stodołę, sklep murowany z kamienia, dom dla pracowników kościelnych, założył piękny ogród, wyszlamował staw. Dbał o wystrój kościoła, sprawił wiele szat i przyborów kościelnych. Zorganizował chór amatorski, sam uczył młodzież śpiewu, czym zyskał uznanie parafian.

W 1896 roku przeniósł się na probostwo w Raciążu, a od 1916 roku był dziekanem dekanatu raciąskiego. Odznaczony był godnością kanonika honorowego kolegiaty pułtuskiej. W pracy duszpasterskiej wykazał wiele gorliwości. Do kościoła parafialnego w 1899 r. zakupiono obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy oraz obraz św. Antoniego. W nawie bocznej wystawił z cegły murowany ołtarz z obrazem św. Antoniego, na cmentarzu kościelnym zbudowano z cegły dom pogrzebowy. Na placu przed kościołem na pamiątkę jubileuszu w 1904 r. wystawiono figurę Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej, wykonaną z kamienia szydłowieckiego. Przed frontem kościoła postawiono mur w kratę z cegły palonej i ustawiono figury św. Józefa i św. Wojciecha, patrona parafii. Dach kościoła przykryto blachą żelazną cynkowaną, wyremontowano mieszkanie dla organisty.

W 1912 roku ks. Wolski obchodził 50-lecie swojego kapłaństwa.

W czasie pierwszej wojny spaleniu uległa plebania. Ks. Wolski z wikarym zamieszkał w wynajętym domu. W 1921 roku, odczuwając dolegliwości zdrowotne i wiek, zrzekł się probostwa i dziekanii i osiadł w Sierpcu, obejmując rektorat kościoła panien benedyktynek. Po niedługim czasie zatęsknił za Raciążem, do którego jako emeryt powrócił.

Zmarł w Raciążu 24 czerwca 1924 r. Pochowany został na cmentarzu parafialnym. Żył 85 lat, w tym 62 lata w kapłaństwie.


Ks. Jan Zaremba (1873-1943) Urodził się 24 czerwca 1873 roku. Po ukończeniu szkoły powszechnej i gimnazjum w Płocku wstąpił w 1890 roku do miejscowego Seminarium Duchownego. Święcenia kapłańskie otrzymał 9 czerwca 1895 roku. Jako wikariusz pracował w Lutocinie (1895-1897), w Sarbiewie (1897-1901), zaś w latach 1901-1903 był rektorem kościoła w Sierpcu, a potem w Ratowie (1903-1905).

W 1905 roku otrzymał probostwo w Łętowie, z którego przeszedł w 1907 roku do Zawidza, a w 1913 roku do Koziebród. Będąc proboszczem w Koziebrodach, pełnił także funkcję wicedziekana raciąskiego, a od 1921 roku – po objęciu probostwa w Raciążu – także urząd dziekana, który sprawował do 1928 roku, wtedy to przeniósł się na probostwo i dziekanię do Makowa. Zorganizował tu dobrze Akcję Katolicką i w 1934 roku zbudował Dom Katolicki.

9 listopada 1939 roku aresztowany przez hitlerowców i osadzony w miejscowym więzieniu wraz z wieloma parafianami uwięzionymi przed świętem narodowym. Uwolniony 14 listopada, pracował w parafii, pełniąc normalne posługi duszpasterskie.

Wiosną 1943 roku zachorował i krótce potem, 20 kwietnia 1943 roku zmarł. Pochowany został na miejscowym cmentarzu 22 kwietnia 1943 roku.


Ks. Franciszek Chełchowski (1868-1935) Urodził się18 kwietnia 1868 r. we wsi Głażewie Witach w parafii Sieluń. Po ukończeniu gimnazjum w Pułtusku, wstąpił w 1885 r. do seminarium duchownego w Płocku. Święcenia kapłańskie otrzymał 29 czerwca 1890 r. w katedrze płockiej z rąk biskupa M. Nowodworskiego.

Pracę kapłańską rozpoczął na wikariacie w Karniewie, skąd w grudniu 1891 r. przeniesiony został do Nura, od lipca 1892 r. pracował w Ostrowi, od 6 marca 1894 r. w Sarbiewie. W 1895 r. otrzymał nominacje na wikariat w Krzynowłodze Wielkiej, zaś od 23 lutego 1897 r. był rektorem kościoła klasztornego w Sierpcu.

Samodzielną placówkę otrzymał 22 listopada 1898 r. jako administrator w Kobylnikach, gdzie pracował 4 lata. W Kobylnikach wystawił plebanię i zabudowania kościelne.

W październiku 1902 r. otrzymał nominacje na administratora parafii w Sońsku. Pobudował tam kościół murowany. Konsekracja neogotyckiego kościoła odbyła się 28 maja 1910 r., dokonał jej podczas wizytacji pasterskiej biskup A. J. Nowowiejski.

Po 15 latach pracy w Sońsku, ks. Chełchowski otrzymał w lutym 1917 r. probostwo w Krzynowłodze Małej, gdzie pracował 11 lat. Odbudował kościół po zniszczeniach wojennych.

24 lipca 1928 r. ks. Chełchowski otrzymał nominację na probostwo i dziekanię w Raciążu, gdzie pracował do końca swojego życia. W 1928 r. ks. Chełchowski rozpoczął budowę murowanej, nowocześnie urządzonej plebanii. W maju 1933 r. zwołał i zorganizował w Raciążu zjazd przedstawicieli katolickiego społeczeństwa z całego dekanatu na kurs Akcji Katolickiej.

Zmarł 18 czerwca 1935 r. w Raciążu. Pochowany został na miejscowym cmentarzu. Żył 67 lat, w tym 45 lat w kapłaństwie.


Ks. Józef Jakubowski (1891-1941) Urodził się 16 marca 1891 roku we wsi Ciechanówek w parafii Działyń. Szkołę powszechną ukończył w Działyniu, a gimnazjum w Płocku. Idąc za głosem powołania, wstąpił w 1908 roku do Seminarium Duchownego w Płocku. Święcenia kapłańskie przyjął 21 czerwca 1914 roku.

Pracę kapłańską rozpoczął od wikariatu w Szwelicach. Pracował tam tylko rok, przeniesiony na wikariat do Winnicy, a stamtąd po roku na wikariat do Dzierzgowa. Dnia 1 lipca 1918 roku otrzymał nominację na wikariat do Wyszkowa, gdzie potem pełnił tylko obowiązki prefekta.

W lipcu 1922 roku otrzymał probostwo w Staroźrebach. Jako proboszcz potrafił znaleźć drogi do ofiarności parafian na rzecz odbudowy zniszczonych zabudowań, rozbudowy plebanii i remontu kościoła. Oprócz pracy parafialnej, od 1930 roku prowadził w diecezji Stowarzyszenie Nauczania Chrześcijańskiego. Za swoją ofiarną pracę w maju 1931 roku został odznaczony godnością kanonika honorowego kapituły pułtuskiej.

Po 13 latach pracy w Staroźrebach otrzymał nominację na probostwo i dziekanię w Raciążu. Za działalność społeczną w Lidze Morskiej i Kolonialnej, a także w Straży Pożarnej otrzymał Złoty Krzyż Zasługi.

Na początku wojny 1939 roku, ulegając ogólnej panice, wyjechał do Warszawy. Tam został aresztowany i osadzony na Pawiaku jako zakładnik. Zwolniony, powrócił do Raciąża, gdzie był powtórnie aresztowany i przetrzymywany przez kilka dni.

Wysiedlanie ludności i aresztowania w Raciążu, jakie miały miejsce 7 kwietnia 1940 roku, dotknęły także ks. Jakubowskiego. Aresztowany w Raciążu, został przewieziony do więzienia w Sierpcu, a stamtąd do Działdowa. Po krótkim pobycie w obozie przejściowym w Działdowie przewieziony został 19 kwietnia do Dachau, a 25 maja do Gusen. Powrócił ponownie do Dachau 8 grudnia 1940 roku w stanie zupełnego wyczerpania, otrzymując numer obozowy 21995. Zaraz też rozchorował się na dezynterię i wkrótce 17 stycznia 1941 roku zmarł. Miał wówczas 50 lat. Sprowadzone przez ks. Józefa Gosika, miejscowego duszpasterza, prochy ks. Jakubowskiego pogrzebano na miejscowym cmentarzu w Raciążu.


Ks. Witold Grotowski (1883-1952) Urodził się 2 czerwca 1883 roku w Wyszogrodzie. Wykształcenie zaczął zdobywać w Przasnyszu, progimnazjum skończył w Pułtusku w 1900 roku. W latach 1901-1906 roku odbył studia filozoficzno-teologiczne w Seminarium Duchownym w Płocku. Święcenia kapłańskie otrzymał 9 czerwca 1906 roku z rąk biskupa A. Wnukowskiego.

Pracę kapłańską rozpoczął od wikariatu w Mławie u ks. dziekana Stanisława Ordona. Po roku, w kwietniu 1907 roku otrzymał przeniesienie na wikariat do Krzynowłogi Małej, zaś 18 marca 1908 roku został przeniesiony na wikariat do Płoniaw. Tam został administratorem w 1911 r. W Płoniawach odnowił kościół parafialny, położył nowy dach, wstawił nowe okna, odmalował wnętrze i trzy renesansowe ołtarze.

W wyniku działań pierwszej wojny światowej spalił się kościół. Ks. Grotowski od sierpnia 1915 do czerwca 1918 roku przebywał w Mohylewie nad Dnieprem, gdzie jako instruktor i kapelan Centralnego Komitetu Królestwa Polskiego opiekował się emigrantami z Kongresówki.

Po powrocie do diecezji otrzymał 17 grudnia 1918 roku nominację na probostwo w Gralewie i z zapałem zabrał się do odbudowy zniszczonego w czasie wojny kościoła. W listopadzie 1938 roku arcybiskup Nowowiejski mianował go honorowym kanonikiem kapituły pułtuskiej. W Gralewie ks. Grotowski przeżywał lata wojny i okupacji 1939-1945.

7 marca 1945 roku Administrator Apostolski Diecezji Płockiej, ks. S. Figielski, powierzył ks. Grotowskiemu obowiązki proboszcza i dziekana w Raciążu. Krótko duszpasterzował w Raciążu, bo zaledwie 3 lata. Pozostawił jednak trwałe ślady w postaci wystawionej przed kościołem figury Matki Boskiej, chodnika procesyjnego wokół kościoła oraz 500 m parkanu cmentarnego. Będąc proboszczem pełnił nadto funkcję Dyrektora Diecezjalnego Unii Apostolskiej.

1 lipca 1948 roku biskup płocki T. Zakrzewski mianował go proboszczem i dziekanem w Nasielsku. W sierpniu 1949 otrzymał nominację na gremialnego kanonika kapituły płockiej, a 15 listopada 1951 roku został członkiem Diecezjalnej Komisji Konserwatorsko-Artystycznej.

Po krótkiej chorobie zmarł 28 kwietnia 1952 roku. Żył lat 69, w tym 46 w kapłaństwie.


Ks. Alojzy Poszwa (1901-1979) Urodził się 15 października 1901 roku we wsi Polichno w parafii Rusocice. Do szkoły powszechnej uczęszczał we Władysławowie, zaś do gimnazjum chodził do Turka. W 1917 roku przeniósł się do Liceum im. św. Stanisława Kostki w Płocku. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku. Po maturze zgłosił się do Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku. Święcenia kapłańskie otrzymał 30 sierpnia 1925 roku w Popowie nad Bugiem. Z woli arcybiskupa Nowowiejskiego wysłany na studia do Francji, gdzie w 1930 roku obronił pracę doktorską. Tam też pracował na rzecz Polonii.

Po powrocie do kraju w 1930 roku objął stanowisko wykładowcy teologii moralnej oraz nauk społecznych w Seminarium Duchownym w Płocku.

Wybuch wojny zastał ks. Poszwę w Płocku. Brał udział jako kapelan w walkach 8 Pułku Artylerii Lekkiej z Płocka. Po rozwiązaniu oddziału wrócił do Płocka.

23 stycznia 1940 roku otrzymał nominację na administratora parafii w Sochocinie, a 28 października 1947 roku biskup T. Zakrzewski mianował go proboszczem parafii Sochocin.

1 lipca 1948 roku przeszedł na probostwo do Raciąża, gdzie wkrótce został też dziekanem. Okres duszpasterzowania w Raciążu przypadł na lata reżimu stalinowskiego ograniczającego działalność organizacji kościelnych, rugującego naukę religii ze szkół, zamykającego w murach świątyni wiele uroczystości i form kultu. Nowy proboszcz zadbał o pomieszczenia do nauki religii i o odpowiednich nauczycieli, popularyzował nabożeństwa łączone ze słowem pouczającym. Jednocześnie na bieżąco remontował i modernizował świątynię parafialną przez zaprowadzenie centralnego ogrzewania i radiofonizację.

25 września 1949 roku mianowany honorowym kanonikiem kapituły kolegiackiej w Pułtusku, a 11 lutego 1968 kanonikiem gremialnym tegoż kolegium. Na wniosek biskupa T. Zakrzewskiego mianowany 3 lipca 1957 roku szambelanem papieskim, zaś 5 listopada 1964 roku, na wniosek biskupa B. Sikorskiego, mianowany przez papieża Pawła VI prałatem domowym.

W 1975 roku obchodził złoty jubileusz kapłaństwa.

Zmarł 5 lutego 1979 roku w szpitalu w Sierpcu. Pochowany został na cmentarzu w Raciążu.


Ks. Jan Gach (1923-2000) Urodził się 12 maja 1923 roku w Helenowie Nowym, w parafii Bogate. Początkowe nauki pobierał w miejscowej szkole, potem uczęszczał do szkoły prowadzonej przez księży salezjanów w Jaciążku, następnie do gimnazjum w Przasnyszu. Wojna i okupacja przeszkodziły w dalszej nauce i dopiero po jej zakończeniu zgłosił się do Niższego Seminarium Duchownego, gdzie w 1948 roku otrzymał świadectwo dojrzałości, mając 25 lat. Po maturze wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku. Sakrament kapłaństwa otrzymał 12 października 1952 roku w katedrze płockiej z rąk biskupa Tadeusza Pawła Zakrzewskiego.

Od listopada 1952 roku pełnił funkcję wikariusza w Dobrzyniu nad Wisłą. Po roku pracy, od 1 września 1953 roku spełniał obowiązki wikariusza w Pułtusku. Przeniesiony 1 marca 1956 roku na wikariat w Wyszkowie. Władza diecezjalna przeniosła go 15 czerwca 1957 roku na wikariat w Suserzu i Szczawinie, a już 15 września tegoż roku otrzymał samodzielną placówkę jako administrator w Szczawinie. Tam przystąpił do remontu zabytkowego kościoła i klasztoru.

Po ośmiu latach duszpasterzowania w Szczawinie otrzymał 26 czerwca 1965 roku nominację na probostwo w Glinojecku w dekanacie ciechanowskim. Przeprowadził tam remont drewnianego kościoła i budynków parafialnych.

W marcu 1972 roku otrzymał nominację na probostwo w Dobrzykowie oraz wicedziekanię dekanatu gąbińskiego. Na nowej placówce podjął się także wielu prac administracyjno-gospodarczych. Biskup B. Sikorski w uznaniu jego zasług odznaczył go 10 sierpnia 1975 roku tytułem kanonika.

15 marca 1979 roku otrzymał nominację na probostwo i dziekanię w Raciążu. Na tym stanowisku pracował 18 lat. W tym czasie przeprowadził konieczne remonty w kościele i na plebanii oraz przystąpił do budowy domu katechetycznego, w którym znalazły się także mieszkania dla księży wikariuszy.

Ze względu na pogarszający się stan zdrowia, 5 lipca 1997 roku zrzekł się probostwa i przeszedł na emeryturę. Pozostał w Raciążu jako rezydent.

Zmarł 25 grudnia 2000 roku i został pochowany na miejscowym cmentarzu. Miał 77 lat.


Księża proboszczowie w Raciążu:

1. Ks. Jakub – ? - 1450 r., pierwszy znany prob. raciążski
2. Ks. Andrzej ze Zbyszyna - 1450 r. – ? r.
3. Ks. Jakub Polak – sufragan płocki - ? - 1495 r.
4. Ks. Marcin z Raciąża, komendator - ok. 1516 r.
5. Ks. Szymon Czerwiński - ok. 1550 r.
6. Ks. Jakub Drozdowski - ok. 1558 r.; jest jeszcze prob. w r.1609
7. Ks. Jan Kondracki – ok. 1637r. - 1644 r.
8. Ks. Tomasz Gos – 1644r. - 1658r.
9. Ks. Jan Wyszyński , dziekan bielski – 1658r - ? r.
10. Ks. Wawrzyniec Lancewicz – ? - 1675 r.
11. Ks. Wojciech Derkiewicz – 16.I.1675 r. - 5.VII.1694 r.
12. Ks. Andrzej Przybyłowski ,kan. płocki i pułtuski 1694r. - 20.VI.1702 r.
13. Ks. Adam Dramiński ,dziekan bielski – 1702r. - 1709 r.
14. Ks. Maciej Cwierciakiewicz /Raciążanin/ - 1709r - 1725 r.
15. Ks. Franciszek Pędzyński , Raciążanin - 1735r. - 1751 r.
16. Ks. Stanisław Kocięcki – 1751 r - 1755 r.
17. Ks. Antoni Chełchowski ,kan. płocki i pułtuski – 1755 r. - 1773 r.
18. Ks. Florian Juraszewski – 12.II.1773r. - 1784 r.
19. Ks. Stefan Górski – 1784 r. - 1800 r.
20. Ks. Feliks Dłużniewski – 1800 r. - 1823 r.
21. Ks. Michał Kocięcki – 1823 r. – 1835 r.
22. Ks. Andrzej Piasecki - 1835 r. - 1841 r.
23. Ks. Ks. Franciszek Strzałkowski - 1841 - 1874 r.
24. Ks. Roch Filochowski - 1874 - 1877 r.
25. Ks. Gracjan Rzewuski – 1877 - 1897 r. (budowniczy k-ła)
26. Ks. Ludomir Dunin-Wolski – 1897 - 1921 r (zm. 1924 r.)
27. Ks. Jan Zaremba - 24.IV.1921 - 1928 r. ( zm. w 1943 w Makowie Maz. )
28. Ks. Franciszek Chełchowski – 24.VII.1928 - 22.IX.1936 r.
29. Ks. Józef Jakubowski – 25.IX.1936 -17.I. 1940 r ( zm. w obozie w Dachau)
30. Ks. Witold Grotowski – 12.IV.1945 - 26.VIII.1948 r.( zm.1952 r. w Nasielsku )
31. Ks. Alojzy Poszwa – 26.VIII.1948 r. - 5.II.1979 r.
32. Ks. Jan Gach - 25.III.1979 r. - 28.VII.1997 r. ( zm. 25.XII.2000 r. )
33. Ks. Stanisław Czyż od. 1997r. - 31.06.2015r.

Księża wikariusze w Raciążu:

Ks. Mieczysław Litwiński 1925 – 1928r.
Ks. Stanisław Żuławski 1928 – 1936r.
Ks. Jerzy Dąbrowski 1936 – 1940r.
Ks. Józef Gosik 1940 – 12.IV. 1945 r. ( wikariusz administrator)
Ks. Wacław Sankowski 17.X.1939 – 31.VII.1949r.
Ks. Longin Bilicki III.1949 – 1.I.1957r.
Ks. Jan Lipiński 1.I.1957 – 12.VII.1959r.
Ks. Jerzy Kaczorek 12.VII.1959 – 11.VII.1961r.
Ks. Henryk Rochowicz 1961r. (zastępował przez miesiąc ks. Kaczorka)
Ks. Walerian Czartoryski 11.VII.1961 – 4.XI.1970r.
Ks. Włodzimierz Kucharczyk 30.VIII.1961 – 20.VIII.1962r.
Ks. Jan Domurad 20.VIII.1962 – 1.VIII.1963r.
Ks. Jerzy Tyc 1.VIII.1963 – 26.VI.1965r.
Ks. Stanisław Pakieła 26.VI.1965 – VI.1972r.
Ks. Kazimierz Kędzierski 4.XI.1970 – VI.1971r.
Ks. Czesław Smieciński VI.1971 – VI.1973r.
Ks. Wiesław Lipka VI.1972 – VI.1973r.
Ks. Jan Gutowski VI.1973 - 5.IX.1976r.
Ks. Kazimierz Bartosiewicz VI.1973 – VI.1977r.
Ks. Bogusław Grzybowski 5.IX.1976 – VI.1977r.
Ks. Andrzej Niesłuchowski VI.1977 – 23.VI.1979r.
Ks. Kazimierz Dawidczyk VI.1977 – 23.VI.1979r.
Ks. Edward Pacek 10.VI.1979 – 13.VI.1980r.
Ks. Piotr Durszlewicz 23.VI.1979 - 16.XII.1980r.
Ks. Wiesław Goszczycki 14.VI.1980 - 12.IX.1980r.
Ks. Ireneusz Żórawski 26.IX.1980 – 25.VI. 1983r.
Ks. Henryk Lipka 16.XII.1980 – 28.VI.1985r.
Ks. Andrzej Zakrzewski 25.VI.1983 - 25.VI. 1987r.
Ks. Tomasz Mazurowski 28.VI.1985 -10.IX.1987r.
Ks. Tadeusz Kuśnierz - 27.VI.1987 – 21.VIII.1987r.
Ks. Tadeusz Kulesza - 31.VIII.1987 – 29.VIII.1990r.
Ks. Marek Natkowski 25.IX.1990 – VIII.1991r.
Ks. Krzysztof Brzuska 5.IX.1990 - 23.VIII.1993r.
Ks. Zbigniew Kluba VIII.1991 – VII.1996r.
Ks. Mirosław Danielski 23.VIII.1993 – VIII.1994r.
Ks. Jan Kurantowicz VIII.1994 – 11.X.1999r.
Ks. Ryszard Berg VIII.1996 – 5.VII.1997r.
Ks. Marek Maliszewski 28.VIII.1997 – VIII.1999r.
Ks. Roman Jankowski VIII.199 -30.VI.2000 r.
Ks. Marek Topolewski 19.X.1999 - 27.VI.2001r.
Ks. Mirosław Kosek 1.VII.2000 - 31.VII.2000 /zastępstwo wakacyjne /
Ks. Cezary Bodzon 23.VIII.2000 - 27.VI.2005r.
Ks. Piotr Marzec 27.VI.2001 – 15.VII 2001 / zastępstwo wakacyjne /
Ks. Tomasz Mąka 15.VII.2001 - 28.VI.2003r.
Ks. Rafał Bednarczyk 15.VII 2001 - 30.VII 2001 / zastępstwo wakacyjne /
Ks. Tomasz Ozimkowski 28.VI.2003 - 27.VI.2005
Ks. Roman Bagiński 27.VI.2005 - II. 2008
Ks. Piotr Paradowski 27.VI.2005 - 25.VI.2007
Ks. Robert Kępczyński 25.VI.2007 - VIII.2008
Ks. Robert Andrikowski od II. 2008 do VIII.2009
ks. Łukasz Nowak od 2008 do 2009
Ks. Paweł Gniadkowski od 2009 do VIII 2012
ks. Krzysztof Szuliński od 2009 do 2010
ks. Tadeusz Milczarski od VIII.2010 do XI.2011
ks. Paweł Gniadkowski od VIII.2009 do VIII.2012
ks. Marcin Markiewicz od XI.2011 do VIII.2012
ks. Sławomir Buńkowski od VIII. 2012 do VI 2015
ks. Piotr Wilkowski od VIII. 2012 do VIII 2016
ks. Robert Mazurowski od VIII. 2015 do
ks. Sebastian Krupniewski od VIII.2016 do



Księża pochodzący z naszej parafii:

• ks. Tadeusz Sławiński (1961),
• ks. Leszek Woźnicki (1965) – diec. łowicka,
• ks. Longin Woźnicki (1976) – arch. warszawska,
• ks. Hubert Komorowski (1991),
• ks. Grzegorz Kubiński (2000) – salezjanin
ks. Jakub Kępczyński (2016)


Księża spoczywający na cmentarzu parafialnym:

• śp. ks. Jan Trojanowski (†1883),
• śp. ks. Gracjan Rzewuski (†1897),
• śp. ks. Ludomir Dunin Wolski (†1924),
• śp. ks. Franciszek Chełchowski (†1935),
• śp. ks. Jan Grodkiewicz (†1942),
• śp. ks. Alojzy Poszwa (†1979),
• śp. ks. Franciszek Wroński (†1980),
• śp. ks. Piotr Czajewicz (†1982),
• śp. ks. Tadeusz Trzciński (†1989),
• śp. ks. Jan Gach (†2000)



Copyright by AK © 2008