Wspomnienia z Fatimy
Dodane przez x Rafal dnia Wrzesień 24 2017 09:30:53
Szczęść Boże! Poniżej zamieszczamy relacje z pielgrzymki naszych Parafian z ks. Proboszczem do Fatimy. Miłego czytania :-)



PIELGRZYMKA DO PORTUGALII

W dniach 14-18 września 2017 r. grupa 52 pielgrzymów z Raciąża, Pokrzywnicy, Winnicy i Smogorzewa wraz z Proboszczem parafii pw. św. Wojciecha w Raciążu ks. Wiesławem Kosińskim i Burmistrzem Miasta Raciąża Mariuszem Godlewskim, odwiedziła najsłynniejsze na świecie miejsce objawień Matki Bożej - Fatimę. Pierwszy i drugi dzień pobytu w Portugalii pielgrzymi spędzili w Fatimie. (zdjęcie 1 – Bazylika Matki Boskiej Różańcowej w Fatimie)
Fatima należy do diecezji Leiria i jest położona w łańcuchu górskim Estrella, a dokładniej w jego odnodze Aire, sto trzydzieści kilometrów na północ od Lizbony. To właśnie na tę błogosławioną ziemię w maleńkiej, zagubionej pośród gór portugalskiej wiosce w 1917 r. zstąpiła Matka Boża, by rozmawiać z trójką małych dzieci i przekazać światu orędzie nadziei, miłości i pokoju. Dziesięcioletnia Łucja dos Santos, jej dziewięcioletni kuzyn Franciszek Marto i jego siedmioletnia siostrzyczka Hiacynta zamieszkiwali w Aljustrel, małym osiedlu położonym na obrzeżach Fatimy. Życie upływało tam na ciężkiej pracy na roli, tkaniu i przędzeniu. Dzieci nie potrafiły czytać ani pisać. Ich codziennym zajęciem było wypasanie owiec w Cova da Iria (Dolina Pokoju). Objawienia rozpoczęły się 13 maja 1917 r., kiedy to Matka Boża objawiła się dzieciom na mierzącym ponad metr wysokości dębie. Następnie Najświętsza Panna objawiała się dzieciom 13. dnia każdego kolejnego miesiąca, aż do października. W dniu 13 sierpnia objawienie nie miało miejsca, ponieważ dzieci zostały aresztowane przez lokalne władze.
Matka Boża przekazała dzieciom w Fatimie orędzie, którego pierwsza część dotyczyła wizji piekła, druga część kary za obrażanie Boga i sposobów jej uniknięcia, nawrócenia Rosji oraz wprowadzenia nabożeństwa do Niepokalanego Serca Maryi, a także ustanowienia w Kościele nabożeństwa Pięciu kolejnych Pierwszych Sobót Miesiąca, wraz z Komunią św. wynagradzającą. Trzecia część dotyczyła proroczej wizji nieuniknionej kary, ogromniej katastrofy oraz wielkiego powrotu dusz do Boga. Ostatnie objawienie 13 października 1917 r. zakończyło się niewyjaśnionym „cudem Słońca” obserwowanym przez 70 tysięcy ludzi zgromadzonych w tym dniu w dolinie Cova da Iria i widocznym w promieniu 40 km od Fatimy, nawet przez osoby niewierzące.
W 1930 r. Orędzie Fatimskie zostało oficjalnie uznane przez Kościół Katolicki.
Oprócz codziennej modlitwy, Mszy św., Drogi Krzyżowej i wieczornych nabożeństw, na terenie Sanktuarium w Fatimie pielgrzymi zwiedzili ekspozycję „Fatima Światło i Pokój”. Rozpoczęła się ona ciemnym korytarzem, w którym znajdowała się duża fotografia przedstawiająca tragedię pierwszej wojny światowej (1914-1918). To właśnie w czasie apogeum trwającego konfliktu, w czasach przemocy, nienawiści i niezgody Matka Boża przekazała orędzie dla świata. Ciemny korytarz prowadził do oświetlonej sali, w której znajdowało się zdjęcie przedstawiające krajobraz wokół Aljustrel oraz postać Anioła Portugalii, który ukazał się pastuszkom w 1916 r., aby przygotować ich na spotkanie z Matką Bożą. Następnie pielgrzymi obejrzeli film przedstawiający historię objawień Anioła i Maryi zakończony słowami Siostry Łucji. Dalej ekspozycja obejmowała sześć sal, w których zgromadzone zostały tysiące przedmiotów mniej lub bardziej cennych, ale na pewno wartościowych dla pielgrzymów, którzy podarowali je Matce Bożej w podziękowaniu za otrzymane łaski. Ponadto można było zobaczyć cenną koronę zdobiącą figurę Matki Boskiej Fatimskiej tylko podczas największych pielgrzymek, która została ofiarowana w 1942 r. przez portugalskie kobiety jako wotum wdzięczności za zachowanie przez Portugalię neutralności podczas II wojny światowej. Korona zwieńczona jest krzyżem, umieszczonym na błękitnej kuli symbolizującej Ziemię. Pod nią wewnątrz korony, widać pocisk, który 13 maja 1981 r. ugodził papieża Jana Pawła II podczas zamachu na Placu św. Piotra w Rzymie. Obok korony znajduje się pierścień, który papież Jan Paweł II ofiarował Matce Bożej w 2002 r. Pierścień ten otrzymał od kardynała Stefana Wyszyńskiego na początku swojego pontyfikatu w 1978 r. Podziwiać można było również: cenne monstrancje, naczynia liturgiczne z metali i kamieni szlachetnych oraz przedmioty związane z kultem eucharystycznym, klejnoty, dary pochodzące od sportowców np. koszulkę brazylijskiego piłkarza Romario, różaniec z fragmentów muru berlińskiego, makiety łodzi pochodzących z różnych regionów Portugalii, suknie ślubne, sukienki komunijne i ubranka do chrztu, dary z różnych krajów świata, które odwiedziła figura pielgrzymująca Matki Bożej Różańcowej z Fatimy, medaliki, krzyżyki, różańce, dary papieży, biskupów i władców. W jednej z gablot znajdowała się sutanna, pas i piuska, podpisana przez papieża Jana Pawła II.
Wystawa jest wspólnym dziełem tysięcy pielgrzymów, a każdy przedmiot opowiada historię życia ofiarodawcy, znaną tylko jemu oraz Bogu.
Kolejną ekspozycją, którą oglądali pielgrzymi była wystawa czasowa upamiętniająca objawienie w październiku 1917 r. oraz rok jubileuszu stulecia objawień fatimskich - „Barwy Słońca Światło Fatimy we współczesnym świecie”. Na wystawie zgromadzono m.in.: repliki obrazów, rzeźby, wota, zdjęcia rentgenowskie klatki piersiowej osób cudownie uzdrowionych, projekt Kaplicy Objawień, makietę Sanktuarium Fatimskiego z Bazyliką Trójcy Przenajświętszej, film przedstawiający perspektywę rozwoju przestrzennego Sanktuarium fatimskiego, impresję na temat procesji ze świecami „Płomień wiary” oraz impresję na temat procesji pożegnalnej „Białe chusteczki”, przemówienia papieży oraz wiele innych dzieł artystów dawnych i współczesnych.
Na ternie należącym do Sanktuarium zobaczyć można fragment Muru Berlińskiego - symbolu zimnej wojny i podziału Niemiec, który padł nocą z 9 na 10 listopada 1989 r. Fragment muru został przywieziony do Fatimy przez Portugalczyków pracujących w Niemczech.
W Fatimie pielgrzymi odwiedzili również domy, w których zamieszkiwali mali pastuszkowie wraz ze swoimi rodzinami oraz groby gdzie zostali pochowani.
Największym przeżyciem duchowym była sama obecność w cudownym miejscu, znanym na całym świecie, przyciągającym rzesze pielgrzymów ze wszystkich kontynentów. Wspólna modlitwa różańcowa i modlitwa Pozdrowienie Anielskie rozbrzmiewająca każdego wieczora w kilkunastu językach, w tym polskim, pozwalała odczuć atmosferę biskości sacrum i dawała możliwość nawiązania dialogu z drugim człowiekiem, choćby poprzez możliwość przekazania płomienia świecy podczas procesji. (zdjęcie 2 – Wieczorna procesja)
W Fatimie było dużo grup pielgrzymów z Polski m.in. z: Ciechanowa, Płocka, Krakowa, Opola, Makowa Mazowieckiego, Wrocławia, Szczecina. Była także grupa Polaków z Chicago. Na ulicach Fatimy język polski był najczęściej słyszanym językiem. To bardzo ułatwiało poruszanie się po mieście. Przede wszystkim można było osobiście doświadczyć wyjątkowości, siły i mocy tego wyjątkowego dla każdego pielgrzyma spotkania z Matką Najświętszą, w tym wybranym przez Nią miejscu.
Należy jednak pamiętać, że najważniejszym przesłaniem dla świata płynącym z Fatimy zarówno w 1917 r. jak i obecnie jest Nabożeństwo Pierwszych Sobót Miesiąca.
Siedem lat po zakończeniu objawień w Fatimie Matka Boża zezwoliła siostrze Łucji na ujawnienie treści drugiej części tajemnicy fatimskiej, której przedmiotem było nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi w pięć pierwszych sobót miesiąca. Dlaczego pięć sobót?
W nocy z 29 na 30 maja 1930 r. Matka Boża objawiła siostrze Łucji, że jest pięć rodzajów obelg i bluźnierstw wypowiadanych przeciwko Niepokalanemu Sercu Maryi:
Pierwsze: Bluźnierstwa przeciw Niepokalanemu Poczęciu.
Drugie: Przeciwko Jej Dziewictwu.
Trzecie: Przeciwko Bożemu Macierzyństwu, kiedy jednocześnie uznaje się Ją wyłącznie jako matkę człowieka.
Czwarte: Bluźnierstwa tych, którzy starają się otwarcie zaszczepić w sercach dzieci obojętność, wzgardę, a nawet nienawiść do tej Niepokalanej Matki.
Piąte: Bluźnierstwa tych. którzy urągają jej bezpośrednio w Jej świętych wizerunkach.
Warunki nabożeństwa pierwszych sobót
Warunek 1 - Spowiedź w pierwszą sobotę miesiąca.
Warunek 2 - Komunia św. w pierwszą sobotę miesiąca, po której należy wzbudzić intencję wynagradzającą.
Warunek 3 - Różaniec (jedna część) w pierwszą sobotę miesiąca. Po każdej tajemnicy różańca należy odmówić modlitwę: O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do nieba i dopomóż szczególnie tym, którzy najbardziej potrzebują Twojego miłosierdzia.
Warunek 4 - Piętnastominutowe rozmyślanie nad tajemnicami różańcowymi w pierwszą sobotę miesiąca (możemy rozmyślać nad jedną lub kilkoma tajemnicami różańca) oraz intencja wynagradzająca za grzeszników.
Duszom, które w ten sposób starają się wynagradzać Matka Najświętsza obiecała towarzyszyć w godzinie śmierci ze wszystkimi łaskami potrzebnymi do zbawienia.

Trzeciego dnia pobytu pielgrzymi zwiedzali Lizbonę - stolicę Portugalii. Jest to bardzo dynamiczne miasto łączące staroświecki urok i lokalny koloryt ze współczesnymi atrakcjami. Przygoda z tym miastem rozpoczęła się od dzielnicy Belem od Torre de Belem (Wieży Betlejemskiej) jednej z najważniejszych atrakcji turystycznych w Lizbonie. Została wzniesiona w 1515 r. niedaleko ujścia rzeki Tag do Oceanu Atlantyckiego. Jest ona symbolem największego w dziejach Portugalii wieku Wielkich Odkryć Geograficznych i potęgi militarnej państwa. Od wieży Belem droga prowadziła pod Pomnik Odkrywców, upamiętniający portugalskich marynarzy, odkrywców i nawigatorów oraz osoby, którym zawdzięczamy zapełnienie białych plam na mapie świata. Sama konstrukcja pomnika jest zbudowana z betonu i ma kształt karaweli. Liczy sobie 52 metry wysokości. Łącznie na pomniku znajdują się 33 postacie, którym przewodzi Henryk Żeglarz z modelem karaweli w dłoniach. Obok Henryka Żeglarza można odnaleźć tam postacie takie jak m.in.: Vasco da Gama, Ferdynand Magellan, Bartolomeu Dias i inne. Przed pomnikiem położona jest marmurowa mozaika, o średnicy 50 m, przedstawiająca mapę i trasy podróży portugalskich odkrywców, która została podarowana Portugalii przez RPA w 1960 r.
Kolejną atrakcją był Klasztor Hieronimitów - wielki kompleks klasztorny wzniesiony w I połowie XVI w., uważany za perłę i kwintesencję stylu manuelińskiego, będącego charakterystycznym dla Portugalii połączeniem gotyku i renesansu. W 1983 r. budowla ta została wpisana na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. W Kościele Hieronimitów znajdują się groby króla Manuela I i jego żony Marii Aragońskiej, króla Jana III i jego żony Katarzyny Habsburg oraz żeglarza Vasco da Gamy. (zdjęcie 3 – Klasztor Hieronimitów w Lizbonie) Opuszczając dzielnicę Belem można było skosztować przepysznych Pasteis de Belem, najpopularniejszych portugalskich ciasteczek w kształcie tartaletki, składających się z ciasta francuskiego i jedynej w swoim rodzaju masy budyniowej. Swoje charakterystyczne łatki ciasteczka zawdzięczają wypiekaniu w bardzo wysokiej temperaturze.
Recepturę ciasteczek stworzyli jeszcze przed XVIII w. mnisi z Klasztoru Hieronimitów. W klasztorze używano bardzo dużej ilości białek jaj kurzych do krochmalenia ubrań, a pozostałe żółtka wykorzystywano do słodkich wypieków. Kiedy w 1834 r. klasztor zamknięto, przepis został sprzedany do cukierni i ciasteczka są wypiekane po dziś dzień. Ciepłe ciastka prosto z piekarnika, posypane cukrem pudrem i cynamonem, są wyjątkowo kruche i delikatne w smaku. Ich smak i zapach to niezapomniana uczta dla podniebienia.
Z okien autobusu widać było Most Vasco da Gamy, który łączy brzegi rzeki Tag. Łączna długość mostu to 17 185 m oraz Pomnik Cristo Rei (pomnik Chrystusa Króla) wzniesiony na brzegu Tagu. Na ponad 80 m cokole został ustawiony 28 m, górujący nad miastem Pomnik Chrystusa Króla.
Następnie pielgrzymi przeszli się do dzielnicy Baixa na Rossio, który od czasów średniowiecza jest jednym z głównych placów miasta. W przeszłości na placu organizowano najważniejsze uroczystości, demonstracje, walki byków i egzekucje. Przez dłuższy czas mieściła się przy nim siedziba portugalskiej inkwizycji, na samym placu płonęły stosy i palono na nich ofiary.
Na środku placu znajduje się pomnik Pedro IV, króla Portugalii. Opuszczając Rossio pielgrzymi udali się do górnej części miasta - dzielnicy Alfama, do samego centrum Lizbony. Tam zwiedzali kościół Św. Antoniego w Lizbonie (Igreja de Santo Antonio de Lisboa), który został wybudowany w miejscu urodzenia św. Antoniego z Lizbony, znanemu na całym świecie jako św. Antoni z Padwy. Udając się do Punktu widokowego Miradouro Das Portas Do Sol (Punkt Widokowy Bram Słońca) na Alfamie po drodze chętni mogli skosztować wytwarzanego domowym sposobem ginjinha („wiśniowa tajemnica” – likier wiśniowy bez owoców). Przy dźwiękach fado, z tarasu widokowego można było podziwiać czerwone dachy budynków Alfamy, labirynty uliczek, domy zdobione mozaikami, ulicznych artystów, a także Klasztor i kościół św. Wincentego oraz drugi brzeg rzeki Tag. Tuż obok punktu widokowego znajdował się przystanek najpopularniejszego w Lizbonie tramwaju linii 28. (zdjęcie 4 – Czerwone dachy Alfamy, zdjęcie 4.1 – Klasztor i kościół św. Wincentego)
W czwartym dniu pielgrzymi udali się do miejscowości Batalha (Bitwa). Podziwiali na placu przyklasztornym pomnik D. Nuno Alvaresa Pereiry - Konetabla Portugalii, który zwyciężył wojska kastylijskie w bitwie pod Atoleiros w 1384 r., a następnie potężnych rozmiarów Klasztor Matki Boskiej Zwycięskiej. (zdjęcie 5 – Klasztor Matki Boskiej Zwycięskiej w Batalha) Jest to zabytek o ogromnym znaczeniu historycznym. Został wzniesiony w celu upamiętnienia zwycięstwa odniesionego 14 sierpnia 1385 r. w bitwie pod Aljubarrotą przeciw wojskom kastylijskim. Bitwa miała miejsce w pobliżu klasztoru, a jej wynik pozwolił Królestwu Portugalii na zachowanie swojej niepodległości. Budowę rozpoczęto w 1385 r. i trwała ona blisko 150 lat. Jako materiału użyto piaskowca. Na pierwszym planie tej ogromnej budowli widać fasadę główną ozdobioną wizerunkami apostołów spoczywających na rzeźbionych kroksztynach (elementy podtrzymujące) dekorowanych motywami heraldycznymi, symboliczno-narracyjnymi i roślinnymi, tympanon przedstawiający Chrystusa i Czterech Ewangelistów oraz Kapicę Fundatora (króla Jana I). Wchodząc do klasztornego kościoła składającego się z trzech naw widać imponujących rozmiarów świątynię - 83 m długości i 32 m wysokości w nawie głównej. Nawy boczne są węższe i dłuższe od nawy głównej. Nawa poprzeczna mieszcząca ołtarz oddzielona jest od wejścia głównego dwoma rzędami ośmiu kolumn w kształcie krzyża. W nawach bocznych znajdują się cztery kaplice - dwie z każdej strony. W Kaplicy Fundatora znajduje się podwójną mogiła fundatora i jego żony Felipy de Lancaster otoczona ośmioboczną konstrukcją podpartą grubymi kolumnami i pokryta gwiaździstym, ośmioramiennym sklepieniem. Wzrok przyciągają przede wszystkim szczegóły gotyckich łuków Krużganka Królewskiego oraz fontanna (Łaźnia dos frades). W klasztorze w miejscu starego refektarza mieści się obecnie Muzeum Darów dla Nieznanego Żołnierza. W pomieszczeniu tym zachowała się kazalnica, z której dominikanie czytali święte teksty podczas posiłków. Kolejne pomieszczenie to kapitularz. Miejsce odgrywającego najważniejszą rolę w życiu zakonnym. Jest on najpiękniej udekorowaną salą spośród wszystkich pomieszczeń otaczających Krużganek Królewski. Elementem zasługującym na szczególną uwagę jest wzmocnione żebrami sklepienie gwiaździste, które stanowi prawdziwy klejnot architektury gotyckiej. (zdjęcie 6 – Sklepienie gwiaździste) Zostało ono zaprojektowane przez pierwszego architekta Klasztoru Alfonso Dominguesa. Zbudowano je na planie kwadratu o boku 19 m, bez zastosowania żadnej podpory centralnej. W 1402 r. architekt stracił wzrok. Kolejni architekci nie mogli poradzić sobie z dokończeniem sklepienia. Mistrz stary i niewidomy musiał przewodzić pracom budowlanym.
W klasztorze można było podziwiać niedokończone kaplice zbudowane na planie ośmiokąta i zasługujące na szczególną uwagę ich zdobienia. Budowla jest wzorcowym przykładem połączenia architektury angielskiego gotyku i elementów rodzimego stylu manuelińskiego. Klasztor ten również został wpisany na listę światowego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego UNESCO. (zdjęcie 7 i 8 – Niedokończone kaplice)
Z Batalha pielgrzymi udali się do miejscowości Alcobaca. Miejscowość położona jest w dolinie dwóch rzek: Rio Alcoa i Rio Baca. Najważniejszym obiektem jest tu założone przez zakon Cystersów w 1153 r. opactwo Santa Maria da Victoria (Kościół Matki Bożej Zwycięskiej). Jest to najstarszy gotycki zabytek Portugalii i największy gotycki kościół w kraju. Został wybudowany na planie krzyża łacińskiego jako dziękczynienie za zwycięską bitwę i zdobycie mauretańskiej twierdzy Santarem. Francuska świątynia w Clairvaux posłużyła jako wzór kościoła w Alcobaca. Budowę zakończono w 1223 r., ale przez kolejne sześć stuleci następowała rozbudowa klasztoru. Cystersi, stosując regułę św. Bernarda w milczeniu oddawali się pracy i modlitwie odrzucając zbytki i przywileje. W szczycie rozwoju opactwa w klasztorze zamieszkiwało 999 mnichów. Od końca XVI w. Cystersi gromadzili tu dzieła sztuki i literatury. Zgromadzili najwspanialszy księgozbiór w całej Portugalii. (zdjęcie 9 – Wnętrze Bazyliki w Alcobaca)
Nastrojowe klasztorne wnętrza przenoszą do czasów średniowiecza. Wchodzącym do kościoła ukazuje się niesamowite wnętrze i strzeliste kolumny (106 m długości i 20 m wysokości licząc od wewnątrz). Bardzo charakterystyczna jest tu zachowana prosta forma. Na głównym ołtarzu jest tylko jeden krzyż i posąg Chrystusa. Można tu zobaczyć pięknie rzeźbione grobowce króla Pedro I i Ines Castro tragicznie zmarłej pary kochanków. Następnie podziwiać krużganki króla Dionizego nazywane Krużgankami Ciszy. Z krużganków przechodzi się do kapitularza, a następnie dormitorium. Wielką atrakcją Klasztoru są zachowane XVIII wieczne kuchnie, całkowicie wyłożone kaflami i mają dwa potężne ruszty, na których można było piec jednocześnie 7 wołów. Zachowany został również potężny komin. W kuchni zakonnicy mogli łowić ryby. Pobliski strumień rzeczki Rio Alcoa został skierowany do wnętrza kuchni tak, by zakonnicy mogli zawsze łowić świeże ryby. W sąsiedztwie kuchni znajduje się refektarz, w którym umieszczono XVIII wieczny posąg Matki Bożej z Dzieciątkiem. Na uwagę zasługuje także Sala Królów, w której zgromadzono posągi wszystkich królów panujących w Portugalii, aż do rządów Józefa I, czyli do XVIII w. Klasztor ten w 1989 r. został wpisany na listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO.
Z Alcobaca droga prowadziła do położonego nad oceanem Nazare. Miejscowość położona jest przy plaży, nad rozległą zatoką otoczoną stromymi skałami, w środkowej części zachodniego wybrzeża. Składa się z trzech części: Praia (wzdłuż plaży), Sitio (dawna wieś na szczycie ponad 100 m klifu) i Pederneira (dawna wieś na wzgórzu). Dolna część połączona jest z górną kolejką górską. Jednym z najważniejszych zabytków Nazare jest barokowy kościół Nossa Senhora da Nazare (Matki Bożej z Nazaretu), we wnętrzu którego znajdują się XVIII wieczne azulejos (cienkie, dekoracyjne ceramiczne płytki, z których w Portugalii tworzono mozaiki) i figura Matki Bożej z Nazare. Jak podaje legenda miała ona zostać wyrzeźbiona przez św. Piotra. W Nazare można było poznać regionalne smaki kuchni portugalskiej, a nad oceanem z tarasu widokowego oglądać panoramę miasta oraz oceanu. (zdjęcie 10 – Figura Matki Bożej w Kościele w Nazare)
Pielgrzymowanie po Portugalii zakończyło się 18 września 2017 r. poranną Mszą św. w Kaplicy Objawień w Fatimie, koncelebrowaną przez ponad trzydziestu kapłanów z Polski, w tym Proboszcza parafii Raciąż. Po Mszy św. zostały poświęcone pamiątki, które pielgrzymi przywieźli do swoich domów. Był to już ostatni moment, gdzie każdy pielgrzym mógł w sposób dla siebie właściwy, pożegnać się z Matką Najświętszą.
Spotkanie z Matką Boską Fatimską w setną rocznicę objawień pozostanie na zawsze dla wszystkich pielgrzymów niezapomnianym przeżyciem duchowym, a piękne miejsca Portugalii będą powracać we wspomnieniach i podczas przeglądania fotografii.

Elżbieta Kosiorek